‘Ga met God’ meest geliefde protestantse kerklied

liedboek logo pkn anloo zuidlarenDe liederen ‘Ga met God’, ‘Abba, Vader’ en ‘Ik zal er zijn’ zijn de drie meest geliefde liederen binnen de Protestantse Kerk in Nederland, zo blijkt uit het recent uitgevoerde liederenonderzoek van de Protestantse Kerk.

Welke liederen worden het liefst gezongen en beluisterd binnen de Protestantse Kerk in Nederland? Die vraag stond centraal in het liederenonderzoek van de Protestantse Kerk, waarin ook werd gevraagd naar liedbundels, muzikale begeleiding en de rol van muziek in de eredienst. Ruim drieduizend leden deden aan het onderzoek mee. Komende zaterdag zijn in een extra lange uitzending van tv-programma Petrus in het land de tien meest geliefde liederen te horen (12 februari, 17.10 uur, KRO-NCRV, NPO2).

Een diverse lijst
De twintig meest geliefde liederen zijn afkomstig uit verschillende zangbundels, van het Liedboek 2013 tot de Psalmberijming 1773 en Opwekking. Ze geven zo een mooie dwarsdoorsnede van de breedte van de Protestantse Kerk. Het lied ‘Ga met God’ werd door maar liefst één op de twintig deelnemers als favoriete lied aangemerkt.

De top 20 liederen ziet er als volgt uit:
Ga met God en Hij zal met je zijn
Abba, Vader, U alleen
Ik zal er zijn (Hoe wonderlijk mooi)
’k Stel mijn vertrouwen
De steppe zal bloeien
Aan U behoort, o Heer der heren
De zon komt op, maakt de morgen wakker (Tienduizend redenen)
Licht dat ons aanstoot in de morgen
Wat de toekomst brengen moge
U zij de glorie, opgestane Heer
t Hijgend hert, der jacht ontkomen
Zolang wij ademhalen
De Heer heeft mij gezien en onverwacht
Geest van hierboven, leer ons geloven
Lichtstad met uw paarlen poorten
Longing for light, we wait in darkness (Christ be our light)
Als alles duister is
Groot is uw trouw o Heer
Jezus Overwinnaar / Waar U verschijnt, wordt alles nieuw
''Op waakt op!'' zo klinkt het luide

Kanteltijd (Van U is de toekomst)

kanteltijd pkn anloo zuidlarenOnzekerheid en spanningen in de samenleving lijken van alle tijden. Toch is de voedingsbodem voor angst nooit zo sterk geweest als nu. De manier waarop we met de aarde omgaan is onhoudbaar; vijf-voor-twaalf is al lang gepasseerd. Corona houdt de wereld in zijn greep en vergroot de kloof tussen arm en rijk. En op sociale media grijpen angst en haat als virussen om zich heen. We lijken op een kantelpunt aan te komen. Welke kant gaat dit op?

Ook onze kerken bewegen naar een kantelpunt. De kerkgang loopt terug, de leden vergrijzen en geloof of kerk zijn bepaald niet meer vanzelfsprekend in een wereld waarin ieder voor zich wel uitmaakt wat hij kiest, gelooft en doet. Als we als kerken op de vertrouwde voet doorgaan, lijkt dat op wachten tot de laatste gelovige het licht uitdoet.
De wereld om ons heen hongert naar vertrouwen en schreeuwt om sociale en ecologische gerechtigheid. Tegelijk lijkt er nauwelijks iemand te zitten wachten op de kerk. Kunnen we nog geloofwaardig en betekenisvol zijn in de dolgedraaide wereld om ons heen? En hoe dan?

Het lijkt bijna een onmogelijke opgave, iets wat veel te groot voor onze steeds kleiner wordende kerkjes is. En toch… Juist in het boek dat ons geloof leven inblaast, vind je mooie voorbeelden van tegendraadsheid. Van klein versus groot.
Een kleine jongen die een tot de tanden gewapende reus van een vent verslaat, met een alledaags en onverwacht wapen. Zout dat zorgt dat het eten diepte en kleur krijgt. Een mosterdzaadje dat kan uitgroeien tot iets groots.
We moeten ons in onze kerken gaan bezinnen op onze toekomst. Die zal niet liggen in het krampachtig blijven vasthouden aan vertrouwde gewoontes, structuren, of zelfs gebouwen.

We hebben durf nodig zoals de kleine herdersjongen.
We hebben vertrouwen nodig, dat het kleine wat we hebben nog altijd kan uitgroeien, bloeien en inspireren.
We moeten helder voor ogen houden wat diepte en kleur aan de wereld om ons heen kan geven, al is het maar een snufje.
Ik denk dat we ons als kerk niet afzijdig of naar binnen gekeerd moeten houden, maar zoeken naar manieren om te inspireren tot vertrouwen en gerechtigheid. Niet om de kerkbanken weer gevuld te krijgen of om ook maar iemand geloof op te dringen, maar omdat het zo broodnodig is. Niet persé in vormen die voor onszelf gesneden koek zijn, maar die betekenis bieden buiten de kerkmuren. Onverwachte, tegendraadse vormen misschien. Een onzekere toekomst tegemoet. Durven we dat aan?
Lied: dat wij onszelf gewonnen geven aan het bevrijdende bestaan…

Namens het moderamen van de Federatieraad (auteur: Karin Elema)
Reacties: scriba@pknanloozuidlaren.nl


Inloggen

Login met uw gebruikersnaam en wachtwoord.
Nog geen account? Klik op registreer.

Copyright © 2021 PKN Anloo - Zuidlaren