Groene gedachten (12)

blog groene gedachten pkn anloo zuidlarenDit wordt de laatste aflevering van deze rubriek. Een jaar lang hebben we op deze plek geprobeerd u (en onszelf) op groene gedachten te brengen: om aandacht te vragen voor kwesties rond duurzaamheid, klimaatverandering en milieu. Natuurlijk wordt hier ook op een heleboel andere plekken aandacht voor gevraagd: in kranten, op televisie en in andere media komen deze kwesties regelmatig aan bod. Toch willen we ons ook in de kerk bezighouden met duurzaamheid, en ons bezinnen op de manier waarop we als mensen met de aarde omgaan. Niet omdat we als kerk pretenderen dat we het beter weten, of omdat we oplossingen zouden hebben voor alle problemen. Maar vooral omdat de kerk bij uitstek een plek is waar we onze manier van leven tegen het licht houden van het evangelie, waar we ons bezinnen op de vraag wat ‘goed leven’ is. En dat goede leven, dat gaat niet alleen over hoe we ons als mensen tot elkaar verhouden, maar dat gaat over de schepping als geheel.
‘De Bijbel is Gods oproep tot menselijke verantwoordelijkheid’, schrijft Jonathan Sacks in zijn boek ‘Een gebroken wereld heel maken’. En zo zie ik het ook: de Bijbel is niet alleen een boek dat ons troost en bemoedigt, maar het is ook een boek dat ons midden in de wereld zet en dat ons aanspoort om voor die wereld zorg te dragen.
Hoe gaat we zorgzaam met deze aarde om? Door haar op waarde te schatten. Door haar niet alleen te beschouwen als gebruiksartikel, maar door ons te verwonderen over haar diversiteit en haar schoonheid. Door onze plaats te weten en te beseffen dat we als mensen deel zijn van een groter geheel.
Ik word altijd weer geraakt door de woorden van Psalm 8: waar we gewezen worden op onze kleinheid en kwetsbaarheid, maar ook op onze grootsheid en verantwoordelijkheid. We zijn als mens lang niet zo belangrijk als we zelf vaak denken, en tegelijkertijd is ons álles toevertrouwd.
Ik wil besluiten met een lied dat geschreven werd door Andries Govaart:

Dat wij weer weten, dat wij gemaakt zijn,
genomen, gevormd, uit stof van de aarde.
Dat wij weer weten,
dat Gij uw adem ons hebt geschonken;
Adem in ons.
Adem in ons, breekbaar en broos -
kruiken van aarde,
dat wij weer weten dat Gij ons vormt.

Dat wij weer weten, dat wij gemaakt zijn.
Dat wij weer weten,
dat wij verwant zijn: rotsen en gras,
mensen en lucht, sterren en zaad,
nijlpaard en musje.
Dat wij weer weten, dat wij gemaakt zijn.
Dat wij weer weten, dat wij weer keren
terug in het stof.
Dat wij weer weten, dat wij gemaakt zijn.
Dat wij ons voegen
in het werk van uw handen.
Moge het zo zijn, amen.

da. Gonny de Boer 

Groene gedachten (11)

Een draai in het denken over normaal?

Maquette tiny fruitboomhuis pkn anloo zuidlarenIn Amsterdam, bij de diaconie op zolder, huist de Turnclub. Ze doen er niet aan sport, maar aan duurzaamheid en kunst, om een omkeer te stimuleren in hoe we met de aarde en met elkaar omgaan. De gedachte is dat creatievelingen de nodige andere perspectieven kunnen schetsen, waar je binnen gangbare (‘normale’) denkkaders niet zo gauw opkomt.
Hoe kan het dat we steeds meer en groter, met catastrofale gevolgen voor de aarde en de mensheid, nog altijd normaal vinden, terwijl allerhande duurzaamheidsplannen als idealistisch of zelfs onrealistisch worden weggezet? Juist waar het om duurzaamheid gaat, is een nieuw normaal in ons denken hoogstnodig. Kunstenaars kunnen daar goede voorzetten voor geven.

Al meer dan 500 mensen hebben zich aangesloten: musici, beeldend kunstenaars, een componist en ook een priester. Ik volgde met zo’n 50 anderen het Turnlab praktisch idealisme, bedoeld om dromen in daden om te zetten. In vier zoombijeenkomsten ontvouwden de deelnemers hun duurzame ideaal, bespraken het met anderen, keken hoe het landde, scherpten het aan, maakten het concreter… Het Turnlab geeft de moed om voorzichtig de wereld in te gaan, hoe pril en kwetsbaar het ideaal ook - nog - is. Een beetje zoals discipelen die met lege handen en blote voeten op pad gaan, aftastend waar ze welkom zijn en waar hun boodschap kan groeien.

Het ontroerde me hoe oprecht betrokken en gemotiveerd iedereen is om op haar of zijn manier bij te dragen aan een duurzamere wereld. De durf om in beweging te komen en je stem te laten horen. Maar ook hoe het voor iedereen aftasten is waar je moet beginnen; wat is er nodig voor een echt duurzamere wereld?
Een ontwapenend plan begon 5 juli al. Drie mannen maken met een reusachtige wereldbol van bamboestokken een wandeltrektocht langs de Nederlandse kust. Onderweg gaan ze luisterend in gesprek over duurzaamheid met wie ze maar tegenkomen.

Zelf presenteerde ik een ‘tiny fruitboomhuis’. Het moet een klein maar mooi gebouw worden dat gééft in plaats van in beslag neemt (energie, voedsel, water, voedsel, biodiversiteit en plezier). Ik hoop dat het in zijn eenvoud en schoonheid uitnodigt tot leven op kleinere voet. Idealistisch? Misschien. Als het bijdraagt aan de discussie over wat we normaal zijn gaan vinden, en wat we écht nodig hebben om gelukkig te zijn, is het ook al heel geslaagd.

Karin Elema


Inloggen

Login met uw gebruikersnaam en wachtwoord.
Nog geen account? Klik op registreer.

Copyright © 2020 PKN Anloo - Zuidlaren