Groene gedachten (5)

Goede en/of groene voornemens.

groene gedachten 5 pkn anloo zuidlarenBent u ook het nieuwe jaar begonnen met ‘goede voornemens’? Toevallig ook ‘groene’? Ik wel.
Het begon met het lezen van een alarmerend bericht.
In het blad voor oud-studenten van de Rijksuniversiteit Groningen (‘Broerstraat 5’) las ik een interview met adjunct-hoogleraar farmaceutische immunologie in het UMCG, Barbro Melgert, gespecialiseerd in longziekten. Haar nieuwste zorg is de aanwezigheid van microplastics, minuscule plastic vezeltjes die door huizen dwarrelen, afkomstig van synthetische kleding en vloerbedekking. En van versleten grotere stukken plastic. Ze veroorzaken longziekten en remmen herstel en groei van longcellen. En microplastics zitten werkelijk overal: tot in honing, vis en bier! Dan denk je: ‘Wat is plastic eigenlijk een plaag’
. Ik dacht ook even aan Boyan Slat, de jonge (25!) Nederlandse(!) bestuursvoorzitter van The ocean cleanup die plastic uit de oceanen veegt. Wat hij doet is weliswaar hoopgevend, maar een druppel op een gloeiende plaat.
Toen kwam ik ook nog een Ierse jongen van 18 jaar tegen die een goedkope manier vond om microplastics uit het water te halen (heel interessant: www.ukrant.nl/magazine/het-wonderkind-dat-ons-gaat-bevrijden-van-plastic). Maar het is dweilen met de kraan open.
We zouden veel beter kunnen stoppen met het gebruiken van plastic. Of het gebruik ervan moeten terugdringen. Kan dat? Kan ik dat?
Zo werd ik geïnspireerd door het boek van Nicki Kroon: ‘Het zero waste project’. Samen met haar zus Jessie begon ze aan een experiment om een maand lang zonder afval te produceren te leven. Zo begonnen ze en het was veel moeilijker dan ze dachten. Inmiddels zijn ze vier jaar verder en zijn ze volledig geslaagd in het ‘zero waste’ leven. ‘Doei wegwerpkoffiebekers, plastic boterhamzakjes en voorverpakte koekjes’. Het probleem werd mij al ten volle duidelijk in het eerste hoofdstuk toen ze schreven dat je voortaan aan de houten tandenborstel moest!
Ik zou wel eens, in navolging van de zusjes Kroon, willen proberen hoever ik kom om plastic-loos te leven - en welke problemen ik tegen kom. Eén maand lang en dan bekijken wat het oplevert. Ik zou dat het liefst samen met een paar andere mensen willen doen, zodat we kunnen leren van elkaar. Misschien krijgen we wel goede ideeën zodat we met de opbrengsten iets goeds kunnen doen. In dat geval rapporteren we daarover later in het voorjaar. Wat mij betreft beginnen we op maandag 20 januari zodat we tegelijk kunnen beginnen.

Wie doet er mee? (ajanse@pknanloozuidlaren.nl, hartelijk welkom!)
Al dringen we het plasticgebruik maar een klein beetje terug.

Praktische tips om klein te beginnen:
• voorkom afval en koop bij winkels die producten zonder verpakking leveren;
• neem altijd een eigen tas mee met boodschappen doen;
• haal je brood in broodzakken en koop je groente en fruit in groente-netjes.

Teveel goede voornemens tegelijk verlagen de kans op slagen. Samen doen verhoogt de kans op slagen.
Ik hoop dat u nog ruimte hebt om mijn ‘groene voornemen’ te delen.

Antheunis Janse

Over bladblazers en lichtpuntjes

groene gedachten bladblazers in het bos pkn anloo zuidlarenVroeger was er nog geen klimaatcrisis.
Vroeger was het gewoon om bij een kerk te horen.
Vroeger fietste ik als scholier door Appèlbergen. Aan het begin van het bos werden vakantiehuisjes gebouwd. Leuk, zo’n huisje in het bos, dacht ik toen.
Laatst fietste ik er weer. De huisjes zijn inmiddels flinke woonhuizen geworden. De gemeente was er net bezig met bladblazers de toegangswegen schoon te blazen.
Bladblazers, in het bós???

Het is maar een voorbeeld van hoe we af en toe doorgeschoten zijn. Stevig aangemoedigd door de markt en reclame zijn we steeds meer gemak en verworvenheden normaal gaan vinden en vervreemd geraakt van de natuur: aardbeien in de winter (kun je dan nog net zo genieten van de eerste echte zomerkoninkjes? :-) 24/7 onbeperkt internet (is er dan nog aandacht voor elkaar?); toiletpapier met katoen (hoeveel kostbaar water vraagt dat elders?). Mocht u zich aangevallen voelen: het gaat er niet om mensen te veroordelen die deze dingen -soms- gebruiken. Ook wij hebben thuis dat soort verworvenheden (een boordevolle oranje kliko, een auto die de afstand naar de maan heeft afgelegd, een wasdroger, weliswaar A+++, maar toch…). Kortom, we doen er allemaal aan mee.

Maar al die dingen die we in de loop van decennia normaal zijn gaan vinden hebben een hoge maatschappelijke prijs, daar is nog steeds weinig aandacht voor. Geloof in economie en maakbaarheid lijken belangrijker dan geloof in liefde voor medemens en schepping. De ecologische crisis is ook een spirituele crisis.

Er zijn lichtpuntjes. Er ontstaat een voorzichtige beweging de andere kant op. Wat die bladblazers betreft: niet lang na mijn fietstochtje berichtte de NOS dat de Duitse overheid er vanaf wil. Arjan Lubach legde later op zijn manier uit wat er mis mee is: ze vervuilen enorm, maken herrie, doden insecten en halen voedingsstoffen voor bomen weg.

Het gaat natuurlijk niet om die bladblazers. Het gaat erom, dat we samen oog blijven houden voor wat écht leven en liefde brengt. De kerk is daarvoor vanouds een broedplaats, voedplaats en vindplaats geweest. De uitdaging is om ook als kerk vraagtekens te durven plaatsen bij wat we normaal zijn gaan vinden, maar wat in wezen tegen leven en liefde ingaat. En dan zonder elkaar de maat te nemen. Mensen zijn sociale wezens, samen kunnen we een ander geluid laten horen. Laten we niet ophouden geloof in liefde en leven uit te dragen, als basis voor het streven naar een duurzamer wereld. Op die manier kan ‘vrede op aarde’ ook buiten de kerk een geloofwaardige kerstboodschap zijn.

Karin Elema


Inloggen

Login met uw gebruikersnaam en wachtwoord.
Nog geen account? Klik op registreer.

Copyright © 2019 PKN Anloo - Zuidlaren